ก็ไม่รู้ว่าจะมีใครรับฟังมั้ย ไม่รู้จะพูดจะคุยกับใคร เพราะถึงพูดไป คนที่รับฟังก็รำคาญไปเท่านั้น ตอนนี้รู้สึกสับสบกับทุกสิ่งไม่รู้จะทำอะไร เพื่อนก็ไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่  เหนื่อยๆๆๆ

จากปกติที่เราเล่นเอ็มเป็นชีวิตจิตใจก็คงเป็นเพราะคำว่าเพื่อนหรือที่ปรึกษายามเหงา ที่เมื่อพูดคุยกับพวกเขาแล้ว เรารู้สึกดี ขึ้นความเหงาหายไป ปกติโลกแห่งความจริงเราเงียบมาก เราก็ไม่รู้ว่าเราชอบอยู่คนเดียวหรือเราต้องการเพื่อนสักคนกันแน่ แต่สิ่งที่เรารู้ๆ คือ เราเกลียดความวุ่นวาย ก็เลยทำให้เรามักจะหาที่ที่เพื่อนไม่ค่อยจะมากัน ก็คือห้องสมุดทั้งเงียบทั้งเย็น จะมีที่ไหนดีกว่านี้ ไม่ต้องพูดคุยกับใครสักคน  ตอนนี้ก็ ยังชอบเล่นเอ็มอยู่ แต่มันแตกต่างจากเมื่อก่อนอย่างมหาศาล ตอนนี้เราไม่เหลือใครเลยจริงๆ เพื่อนที่เราเคยคุย ต่างไม่สนใจ บ้างเล่นเกม บ้างไม่ออน บ้างออนแต่ไม่คุย สารพัดต่างๆนานๆ จนทำให้เราเหนื่อย ไม่มีใครอยากคุยกับเราสักคน เราเหนื่อยมากกๆๆ เราไม่มีเพื่อนอีก เราเห้นเพื่อนในเอ็มสำคัญกว่าเพื่อนที่รร.เสียอีกาจะเป็นเพราะว่า เพื่อนที่รร.เราไม่เคยระบายความรู้สึกให้พวกเขาฟังเลย  เราไม่กล้าที่จะบอกความรู้สึกของเรากับใครทั้งนั้น ได้แต่เก้บไว้ข้างใน ก็มีแต่เพื่อนออนไลน์ที่ไม่ได้รู้จักไรกันมากมาย ทำให้เราร้สึกสบายใจที่จะคุยมากกว่า โดยไม่ต้องสนใจสายตาของเขา เราเป็นคนที่ไม่ค่อยกล้าสบตาใครเท่าไหร่นัก ตอนเด็กๆ เราอยู่บ้านกับพี่ชาย สองพี่น้อง เพราะพ่อแม่ต้องไปทำงาน ขายอาหาร ก็จะเหลือสองพี่น้องในยามเย็น สมัยเด็กๆ ฉันไม่มีใครมีแต่ครอบครัว ที่มี่พ่อแม่พี่ คำว่าเพื่อนในตอนเด็กสำหรับฉันมันไม่มีค่าอะไรเลย โตมาฉันก็เลยรู้สึกว่าโลกของฉันมีเพียงฉันคนเดียว ใครก็คงไม่สำคัญ เท่านั้น แต่ที่รร.ฉันก็ยังมีเพื่อน ฉันรู้ว่าเขาดีกับฉัน ทำให้ฉันไม่เหงา รู้สึกอบอุ่นขึ้นมา แต่อย่างไรแล้วฉันก็อยากอยู่คนเดียวมากกว่า เพราะฉันชอบอยุ่อย่าสงบ มันเป็นสิ่งที่หยั่งรากลึกในใจฉัน  ฉันไม่รู้จะทำอย่างไรให้ตัวเองเปลี่ยนไปไปเป็นคนที่สามารถออกสังคมใหญ่ๆได้ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันจะเป็นผู้ใหญ่คนนึงได้อย่างไร ที่ต้องทำมาหาเลี้ยงชีพ ตอนเด็กๆฉันยังเคยพูดว่า ฉันไม่มีวันแก่เพราะฉันจะตายก่อน มันอาจจะเป็นแบบนั้นจริงๆก็ได้มั้ง ตอนนี้ฉันยังเป็นวัยรุ่นอยู่ แต่คงอีกไม่นานฉันก็คงจะตาย..

เฮ้อออ .. ฉันอยากตั้งใจเรียน จะได้ฉลาดๆ เก่งๆ จะได้สอบเข้ามหาวิทยาลัยดังๆได้ แต่ฉันก้ไม่พยายามเท่าไหร่หรอก ได้แต่เพ้อฝันไป ถ้าฉันเข้าที่นั่นไม่ได้ ฉันอาจจะฆ่าตัวตาย เพราะฉันคงไม่แข็งแรงพอที่จะอยู่ต่อไป...